Miłość nas zmienia

Przyp. 27:17

17. Żelazo ostrzy się żelazem a zachowanie swojego bliźniego wygładza człowiek.

Większość z nas myśląc o małżeństwie, szczególnie w kontekście pary młodych ludzi stojących na progu tej “nowej drogi życia”, kojarzy ten stan z różnymi korzyściami, czasem obowiązkami, ale zazwyczaj mają one pozytywny wydźwięk. Wynika to z tego, że osią i spoiwem małżeństwa jest miłość. A miłość budzi najczęściej skojarzenia takie, jak:

- czynienie dobra wobec drugiej osoby,

- pielęgnowanie dobrego obrazu drugiej osoby (idealizm),

- przebywanie razem

- wspólne plany

- porozumienie i komunikacja na poziomie niewerbalnym,

- łatwość wybaczania,

- bliskość i intymność,

- odkrywanie siebie nawzajem.

Nie da się jednak zaprzeczyć, że w każdej relacji zdarzają się też chwile trudne, czasem dramatyczne, które rzadko są kojarzone z istotą miłości. Tym trudniej się je przeżywa , że są często związane z odpowiedzialnością za dzieci, za dom, za stan finansów, zdrowia i wszelkich zasobów. Zazwyczaj patrzy się na nie jak na przekleństwo, niesprawiedliwość, w najlepszym wypadku – efekt uboczny bycia razem dwojga różnych osób. I kiedy takie trudności się pojawią –uważamy je za bezsensowne, chcemy, żeby jak najszybciej przeminęły i nierzadko – wątpimy w nasze „dopasowanie”. Wszelkie problemy powodują, że w naszych relacjach pojawia się:

- konieczność poddawania własnych wygód na rzecz kogoś innego,

- znajdowanie rozwiązań w sytuacjach beznadziejnych

- komunikowanie treści ekstremalnie trudnych

- pozyskiwanie zasobów przy minimalnych możliwościach

- stawianie sobie nawzajem wyzwań

- umiejętność przyjmowania korekty i krytyki bez obrażania się.

Nie jest to lista spraw „łatwych i przyjemnych”. Jednak kiedy się im bliżej przyjrzymy – dostrzeżemy, że po przejściu takich sytuacji człowiek staje się jakby inny, dojrzalszy, bardziej doświadczony, lepiej przygotowany do różnych przeciwności w przyszłości. Czy zatem nie należałoby – zamiast pomstować i oskarżać współmałżonka o „uprzykrzanie” życia – dostrzec, że to właśnie dzięki miłości, która nas połączyła i która nas trzyma przy sobie pomimo różnych problemów – jesteśmy w stanie dojrzewać, zmieniać się, rozwijać…?

Kiedy takie objawienie stanie się naszym udziałem – nie tylko nie będziemy z powodu trudności nieszczęśliwi, ale popatrzymy wstecz i w naszych trudnych doświadczeniach znajdziemy powód do większej bliskości z osobą, z którą połączyła nas miłość.

ODWAżNE PRZYWóDZTWO Billa Hybelsa

Książka genialna! Nie tylko dla przywódców i wszystkich, którzy mają wpływ na innych, ale także takich, którzy taki wpływ chcieliby mieć. Szczególnie rozdział o przewodzedniu samemu sobie - prawdziwa rewolucja dla każdego, kto marzy o prawdziwych owocach w swoim życiu.

Tajemnica owocnego życia cz. 2

Jako ludzie, którzy są „koroną Bożego stworzenia” potrzebujemy być w ciągłym i bliskim kontakcie naszym Stwórcą i Ojcem, który też jest stwórcą całego świata i który jako jedyny tak dobrze go zna, rozumie i pragnie jego dobra i zbawienia. A do tego z kolei nie wystarczy porządnie żyć i nie grzeszyć. Do tego potrzeba jeszcze kilku elementów:

1. Poznanie Słowa. Musisz nie tylko czytać Boże Słowo, nie tylko je poznawać, ale je uważnie STUDIOWAĆ. Wnikać głęboko w intencje autora, porównywać różne fragmenty, wyjaśniać pozorne sprzeczności i – ostatecznie – starać się poznać Osobę, która to wszystko mogła napisać.
2. Modlitwa w duchu. Nie paciorek rano i wieczorem. Nie litania potrzeb i próśb. Nie pokuta i przepraszanie za grzechy. Modlitwa. Duchowy kontakt dwojga duchowych osób. Prawdziwa komunikacja. Nie rozmowa petenta z urzędnikiem. Czas spędzony wspólnie przez ojca i syna. Czasem rozmowa na konkretny temat, a czasem po prostu bycie razem, bez specjalnej agendy. Do tego potrzebujesz Ducha Świętego, potrzebujesz modlić się w językach, które nie są żadnym darem dla wybranych, ale narzędziem do skutecznej komunikacji „duch do ducha”. Narzędziem do utrzymywania swojego ducha w gotowości i wrażliwości na Boży głos.
3. Miłość do braci oraz do świata. „Cóż wyjątkowego czynicie, jeżeli tylko swoich przyjaciół pozdrawiacie, tylko dla braci macie czas, tylko w swoim gronie lubicie przebywać. Czyż i poganie tego nie czynią?” „Albowiem tak Bóg umiłował świat, że dał swojego syna, aby każdy, kto w Niego wierzy nie zginął, ale miał życie wieczne”. Bóg umiłował świat, kiedy jeszcze ten był grzeszny i upadły i tak naprawdę nie było wiadomo, czy ktokolwiek z takiej ofiary skorzysta. Tak samo musimy postępować my, którzy jesteśmy „filią” Bożego Królestwa na ziemi.
4. Odwaga i mądrość. Najlepiej razem, nie na przemian. Nie wolno nam pozwolić, żeby lęk nas kontrolował, ale trzeba go przełamywać tym bardziej, że – brak błędów nie oznacza jeszcze owocu.